كه طوفان  آخرين فانوس شب رو                  شكسته ، دل شكستن رو رها كن

من اينجا چشم براه تو مسافر                      نشستم منتظر ، غمگين و عاشق

منم تنهاترين شبگرد دريا                             سوار عرشه دلگير قايق

نبايد از شب تاريك چشمام                          دل دلواپس ساحل بگيره

كه اينجا روزن نور و اميده                             نبايد چشم لنگرگاه بميره

فقط تنهايی و فانوس و طوفان                      هميشه سهم اين عاشق نبوده

برای خاطر تنهايی تو                                  ترانه رو ترانه می سروده

ميون ساحل و دريای وحشی                       يه بندر اضطراب و انتظاره

يه عاشق رو به دريا پشت به ساحل             هميشه چشم براه و بيقراره...